Η βία πρέπει να περιθωριοποιηθεί
Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε όλη τη χώρα μια έξαρση της βίας. Η βία αυτή είναι γενικότερη, και έκανε την αρχή της (ιστορικά τουλάχιστον) με την ενδυνάμωση της χρυσής αυγής. Εδώ μας απασχολεί φυσικά κυρίως η οπαδική βία, η οποία στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία αρκετά χρόνια έχει μια συγκεκριμένη πηγή ως επί το πλείστον.
Το ζήτημα όμως δεν είναι απλά να εντοπιστεί η προέλευση της βίας, αλλά είναι και να αντιμετωπιστεί με τον σωστό τρόπο. Η βία βρίσκεται σε έξαρση γιατί δεν τιμωρείται. Γιατί αυτός που την ασκεί γνωρίζει ότι θα πρέπει να συμβεί κάτι πολύ «χοντρό» για να έχει μπλεξίματα και άμα… Αυτό φυσικά δεν ισχύει καθολικά αλλά για τους οπαδούς μίας συγκεκριμένης ομάδας της πόλης, με προέλευση από την Πόλη. Γιατί κατά τα άλλα, αν κάνουν πως μαζεύονται 50 οπαδοί του Ηρακλή σε κάποιο σημείο δημόσιο για οποιονδήποτε λόγο, μπορεί να βρεθούν προσαγμένοι στο αστυνομικό μέγαρο χωρίς καμιά αιτία.
Μπορεί μετά από κάθε σκηνικό στα λόγια να λέγονται τα ίδια και τα ίδια κλισέ για την βία, στην πράξη όμως δεν γίνεται τίποτα για να αποθαρρυνθούν αυτοί που την ασκούν. Το τραγικότερο ακόμα σε όλο αυτό είναι πως αυτοί που την ασκούν πολλές φορές είναι και άνθρωποι που δεν έχουν πλήρη συνείδηση του τι κάνουν, θεωρούν ότι όλα είναι μέρος ενός άγριου παιχνιδιού και έχουν άγνοια κινδύνου. Κάτι που το είδαμε να συμβαίνει στο πρόσφατο περιστατικό στην Καλαμαριά, με τον Κλεομένη, ο οποίος από θύτης έγινε θύμα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Ποιος ευθύνεται περισσότερο για όλο αυτό; Ο δολοφόνος του; Αυτοί που τον έστειλαν εκεί (το παιδί έμενε στις Συκιές και βρέθηκε στην Καλαμαριά); Ή αυτοί που τον έκαναν να θεωρεί πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητος; Και εννοείται δεν θεωρούμε ως τιμωρία του την δολοφονία, σε καμία των περιπτώσεων.
Το ίδιο συνέβη περίπου και με τον Άλκη, μόνο που σε εκείνη την περίπτωση ο Άλκης δεν ήταν παιδί που θα έμπλεκε σε τέτοιες καταστάσεις, και δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Οι δολοφόνοι του, παρότι τιμωρήθηκαν από τον νόμο, χαίρουν μιας τεράστιας υποστήριξης από τους συνοπαδούς τους, μεταξύ άλλων και από την θύρα 4.
Η ίδια θύρα 4 ήταν αυτή που δέχτηκε τα συγχαρητήρια από τον Ηρακληδέα αντιδήμαρχο Δημαρέλο επειδή καθάρισε την πλατεία Ναυαρίνου μετά από μια πρόσφατη εκδήλωσή της εκεί. Αντίστοιχη κατάσταση μπορεί να εντοπίσει κανείς και σε άλλον ασπρόμαυρο σύνδεσμο ο οποίος κάνει κάποιες κοινωνικές δράσεις, όπως παροχή φαγητού σε συσσίτια. Αυτές οι δράσεις φυσικά θυμίζουν πρακτικές που ακολουθούσε η χρυσή αυγή, την ίδια περίοδο που σκότωνε κόσμο απλά επειδή είχε άλλο χρώμα ή πίστευε άλλα πράγματα. Θυμίζουμε ότι η χρυσή αυγή καταδικάστηκε και χαρακτηρίστηκε σαν εγκληματική οργάνωση, γεγονός που δημιουργεί ιδιαίτερους συνειρμούς με την τωρινή κατάσταση που παρατηρείται στην πόλη. Συνειρμούς επίσης δημιουργεί και η διαρκής προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας και δημιουργίας μιας παραπλανητικής προπαγάνδας, οριακά ενός παράλληλου σύμπαντος που το άσπρο γίνεται μαύρο και τούμπαλιν.
Ας καταλάβουν λοιπόν όλοι ότι το «μια πόλη μια ομάδα» δεν είναι απλά ένα αθώο σλόγκαν το οποίο θέλει να δείξει την αγωνιστική κυριαρχία του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια στην Θεσσαλονίκη. Είναι κάτι που έχει εξελιχθεί σε τρόπο ζωής και απόλυτο στόχο για αυτούς τους ανθρώπους που το αναπαράγουν. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό προέρχεται μέσα από την ίδια τους την ΠΑΕ. Και ας καταλάβουν όλοι ότι αυτοί που αναπαράγουν και πιστεύουν αυτό το «σλόγκαν» δεν θα σταματήσουν μέχρι να το πετύχουν.
Η αστυνομία και το αθλητικής βίας γνωρίζουν καλά ποιοι είναι οι αυτουργοί όλων αυτών των περιστατικών σαν το χθεσινό στην έδρα του ΓΣ Ηρακλής. Άλλωστε η ίδια αστυνομία είναι που τους καλύπτει. Ας καταλάβουν όμως ότι εδώ πλέον δεν πρόκειται για ένα «άγριο παιχνίδι» πλέον. Πρόκειται για ανοιχτό πόλεμο που θέτει σε κίνδυνο ζωές διαρκώς. Αυτοί που το επιτρέπουν είναι και αυτοί που μπορούν και πρέπει να το σταματήσουν.
ΥΓ: Ο επίσημος Ηρακλής δεν πρέπει να το αφήσει έτσι. Πρέπει να κυνηγήσει νομικά πλέον το ζήτημα μέχρις εσχάτων. Πρέπει οι δράστες να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη.